از توسعه فناوری‌های کشاورزی تا حل مسئله کم‌آبی در شرق استان در راستای مأموریت‌های استانی
به گزارش روابط عمومی وزارت علوم، دکترمحمودی با اشاره به ظرفیت کشاورزی شهرستان شاهرود اظهار کرد: این شهرستان حدود ۴۹ درصد تولیدات باغی استان را به خود اختصاص می‌دهد و سالانه نزدیک به ۲۰۰ هزار تن محصول باغی تولید می‌کند؛ این در حالی است که دبی آب کشاورزی منطقه طی یک دهه حدود ۲۷ درصد کاهش یافته است. ازاین‌رو، ارتقای کیفیت محصولات کشاورزی و توسعه راهکارهای فناورانه برای پاسخ‌گویی به چالش‌های بخش کشاورزی، از ضرورت‌های اصلی این مأموریت به شمار می‌رود.
عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی شاهرود و از مجریان مأموریت‌های دانشگاهی از جمله دستاوردهای این مأموریت را راه‌اندازی پلی‌کلینیک تخصصی، دریافت گواهی آزمایشگاه معتمد محیط زیست برای آزمایشگاه مرکزی، شناسایی ۱۲ طرح مسئله‌محور و هدایت ۱۱ پایان‌نامه به سمت مسائل منطقه عنوان کرد. همچنین، شکل‌گیری استارتاپ کنترل جلبک که در آزمایش‌ها توانسته است تراکم جلبک را بین ۸۵ تا ۹۰ درصد کاهش دهد، برگزاری نخستین همایش ملی انگور با پذیرش ۸۵ مقاله و تشکیل کارگروه‌های ویژه کشاورزان و فعالیت شرکت دانش‌بنیان تولید کود زیستی میکوریزا در دانشکده کشاورزی، از دیگر نتایج این اقدامات بوده است.
این عضو هیئت علمی، نبود چابکی در ساختار دانشگاهی و پراکندگی فعالیت‌های دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی را از مهم‌ترین موانع اجرای مأموریت‌های دانشگاهی دانست و گفت: ایجاد تمرکز بر چند موضوع مشخص و شکل‌گیری همگرایی میان بخش‌های مختلف، به زمان و همکاری مستمر نیاز دارد.
به گفته وی، افزایش تعاملات بین‌بخشی و تشویق مجموعه‌های مشارکت‌کننده می‌تواند به تقویت این همگرایی و تسریع پیشبرد برنامه‌ها کمک کند.
وی با اشاره به حمایت معنوی دستگاه‌های اجرایی استان و همراهی آنان در جلسات، خاطرنشان کرد: این حمایت‌ها تاکنون بیشتر در سطح جلسات و توصیه‌ها باقی مانده و نبود سازوکار مشخص برای پشتیبانی اجرایی، یکی از چالش‌های اصلی است. ازاین‌رو، ضروری است حمایت از مأموریت‌های دانشگاهی در آیین‌نامه‌ها و قوانین اجرایی دستگاه‌ها جایگاه مشخصی پیدا کند. وی همچنین بخش خصوصی را به دلیل ظرفیت ایجاد نتایج پایدار، یکی از محرک‌های اصلی تحقق این مأموریت‌ها دانست.
دکتر محمودی محدودیت منابع مالی را از دیگر چالش‌های مهم برشمرد و گفت: بخشی از هزینه‌ها به‌تدریج و متناسب با توان دانشگاه تأمین می‌شود و بخش دیگری نیز از مشارکت بخش خصوصی به دست می‌آید. این محدودیت‌ها بیش از همه بر استمرار فعالیت‌ها و دامنه اجرای برنامه‌ها اثر می‌گذارند. وی اختصاص ضریب تشویقی در بودجه دانشگاه‌های مأموریت‌گرا و تأمین اعتبارات کوچک اما مستمر برای تیم‌های اجرایی را از راهکارهای مؤثر در تداوم فعالیت‌ها پیشنهاد کرد.
وی در تشریح تجربه‌های موفق این مأموریت، ایجاد شرکت‌های فناور برای حل پایدار مسائل، از جمله استارتاپ کنترل جلبک و شرکت تولید کود زیستی، و نیز سرمایه‌گذاری مشترک دانشگاه و صنعت را از الگوهای قابل استفاده برای سایر دانشگاه‌ها دانست. جذب سرمایه شرکت سیمان شاهرود برای برگزاری همایش و توسعه گلخانه هوشمند، نمونه‌ای از این همکاری‌هاست. به گفته وی، همکاری میان رشته‌های کشاورزی، مکانیک بیوسیستم و سایر بخش‌های دانشگاه، در کنار تمرکز بر مسائل واقعی، حمایت مسئولان دانشگاه و حضور میدانی در مراکز تولید و تحقیقات، از عوامل مؤثر در پیشبرد این اقدامات بوده‌اند.
این عضو هیئت علمی در پایان، اصلاح ساختارهای مالی برای تسهیل همکاری دانشگاه و بخش خصوصی، افزایش اختیار مجریان در انتخاب و حمایت از نیروهای متناسب با نیاز پروژه‌ها، برگزاری جلسات توجیهی برای رؤسای دانشگاه‌ها، اختصاص ردیف و مشوق‌های بودجه‌ای به دانشگاه‌های دارای برنامه‌های مأموریت‌محور و تقدیر از دانشگاه‌های موفق را از الزامات تبدیل مأموریت‌گرایی به رویکردی پایدار و اثربخش عنوان کرد.