نخستین تراشه احیای بینایی در چشم بیمار کاشته شد
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از تک کرانچ، به گفته وی فعالیت با PRIMA بخشی از فرایند وسیع تر برای توسعه یک رابط مغز و رایانه نوین به حساب می‌آید.
اشتارگات یک بیماری ارثی چشمی است که به تدریج بینایی مرکزی را از بین می‌برد.
به گفته هوداک مدیر عامل سابق و یکی از هم بنیان‌گذاران نورالینک که تراشه مغزی تولید می‌کند، در این باره می‌گوید: شبکیه بخشی از سیستم عصبی مرکزی است. ما کاشت حلزون شنوایی، پروتزهای شبکیه و پروتزهای حرکتی، همگی را انواع مختلفی از رابط مغز و رایانه می‌دانیم.
وی به دیدگاهی اشاره کرد که در آن رابط‌های مغز و تراشه شامل طیف وسیع تری از کاربردهای فناوری پزشکی می‌شوند و فقط راهی برای کنترل رایانه‌ها نیستند.
هرچند PRIMA به طور تجاری در اروپا برای بیمارانی که بینایی شان را به دلیل آتروفی جغرافیایی، نوع پیشرفته ماکولار دژنراسیون مرتبط با سن پیشرفته، از دست داده اند، فراهم کرد اما شرکت معتقد است این رویکرد را می توان برای بیماری‌های مختلف از جمله بیماری اشتارگات که هم اکنون غیرقابل درمان تلقی می‌شود، به کار برد.
این بیماری روی بخش خارجی شبکیه تاثیر می‌گذارد و به مرگ تدریجی سلول‌های حسگرنور در چشم منجر می‌شود واحتمالا بخش داخلی شبکیه را حفظ می‌کند که این بخش سیگنال‌های بصری را به مغز منتقل می‌کند. بیماری مذکور به ایجاد نقطه کور مرکزی در چشم منجر می‌شود که با گذر زمان بزرگ تر می‌شود.
شرکت مدعی است بیمار مبتلا مذکور ایمپلنت PRIMA را در ماه می دریافت کرده است. این فرایند بخشی از آزمایشی ادامه دار در بیمارستان چشم سیدنی در استرالیا است. بیمار مذکور طی نخستین جلسه توانبخشی یک حرف را دید و در جلسه دوم توانست یک کلمه را بخواند.
بیماران برای استفاده از این دستگاه جراحی یک ساعته ای را پشت سر گذاشتند که طی آن تراشه ای کوچک پشت چشم شان، یعنی جایی که گیرنده‌های نور آسیب تخریب شده اند، کاشته شد. در مرحله بعد عینکی مجهز به دوربین به آن‌ها داده شد که نمایی از جهان را به تراشه منتقل می‌کند. این ایمپلنت در اصل مانند یک گیرنده نور مصنوعی عمل می‌کند.
هوداک در این باره می‌گوید: دستگاهی که این بیمار دارد، یک ایمپلنت دو در دو میلیمتر است که پشت چشم وی قرار می‌گیرد و به همین دلیل شبیه یک نی است. البته اینطور نیست که فرد میدان دید گسترده‌ای با دید رنگی داشته باشد. این یک وصله در مرکز بینایی و سیاه وسفید است. البته گجت کنتراست بالایی دارد و به همین دلیل فرد می‌تواند چند حرف را یکجا ببیند. گام بعدی وسیع تر کردن میدان دید است. بنابراین برای ساختن یک ایمپلنت بزرگ تر، باید انحنای چشم را در نظر گرفت و همچنین باید الکترودها را کوچک تر کرد تا بتوان به سطحی از جزئیاتِ بینایی نزدیک شد که در بینایی طبیعی وجود دارد.