اهمیت تحرک در سلامت مغز و خطر زوال عقل

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از هلث دی نیوز، محققان گزارش می‌دهند که ورزش‌های اوقات فراغت مانند پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری، دویدن، شنا یا ورزش‌های دیگر با خطر بسیار کمتری از زوال عقل همراه است.

اما محققان دریافتند که به نظر می‌رسد فعالیت بدنی در محل کار با خطر بالاتر زوال عقل مرتبط است.

«ناتان فتر»، محقق ارشد و دانشجوی فوق دکترا در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، در یک بیانیه خبری گفت: «این یافته‌ها، فرض دیرینه مبنی بر اینکه هر حرکتی برای سلامت مغز مهم است را به چالش می‌کشد.»

برای این بررسی، محققان داده‌های ۷۴ مطالعه قبلی را که شامل بیش از ۴.۲ میلیون نفر در سنین ۴۵ تا ۹۳ سال در ۳۰ کشور بود، تجزیه و تحلیل کردند. گروه مورد مطالعه به طور متوسط ۱۰ سال پی‌گیری شدند تا مشخص شود چه کسی به زوال عقل مبتلا شده است.

نتایج نشان داد افرادی که سطح بالاتری از فعالیت بدنی در اوقات فراغت داشتند، ۲۴ درصد کمتر از افرادی که کمترین فعالیت را داشتند، در معرض خطر ابتلا به زوال عقل قرار داشتند.

اما محققان دریافتند که فعالیت بدنی در محل کار با ۲۰ درصد افزایش خطر ابتلا به زوال عقل مرتبط بود.

محققان خاطرنشان کردند که مشاغل طاقت‌فرسا می‌توانند شامل کارهای تکراری، ایستادن طولانی مدت، بلند کردن اجسام سنگین و زمان ریکاوری محدود باشند.

با این حال، محققان این نظریه را مطرح می‌کنند که بعید است جابجایی در محل کار باعث افزایش خطر ابتلا به زوال عقل که در این مطالعه مشاهده شده است، شده باشد. در عوض، خطر مشاهده شده بیشتر به دلیل شرایط اجتماعی و محیطی است که اغلب با مشاغل پرزحمت همراه است.

محققان گفتند که کار یدی بیشتر احتمال دارد شامل استرس، شرایط کاری خطرناک و قرار گرفتن بیشتر در معرض آلودگی باشد که همه این‌ها با خطر زوال عقل مرتبط بوده‌اند.

محققان افزودند که کارگران مشاغل طاقت‌فرسا ممکن است فرصت‌های کمتری برای ورزش تفریحی داشته باشند زیرا وقت آزاد کافی ندارند یا به محض اینکه از کار بیکار می‌شوند، بیش از حد خسته می‌شوند.

فتر گفت: «به عبارت دیگر، وقتی صحبت از محافظت از مغز می‌شود، زمینه فعالیت بدنی ممکن است به اندازه خود حرکت مهم باشد.»

او در ادامه افزود: «بهبود دسترسی به پارک‌های امن، مسیرهای پیاده‌روی و امکانات تفریحی، اطمینان از داشتن اوقات فراغت کافی برای ورزش توسط افراد و کاهش مواجهه با مواد مضر در محل کار، در نهایت ممکن است به اندازه ترویج خود فعالیت بدنی مهم باشد.»