تصمیم ناسا برای ساخت یک فضاپیمای قادر به نقشه برداری از مواد معدنی روی سیارات و قمر‌ها

باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - مجموعه‌ای مشهور از ماهواره‌های دولتی ایالات متحده که با نام لندست شناخته می‌شوند، بیش از ۵۰ سال است که به طور جمعی مواد معدنی و تغییرات اقلیمی روی زمین را نقشه‌برداری می‌کنند. اما اگر همین کار را بتوان در فضا انجام داد چه؟ یک پروژه جدید که در مراحل اولیه خود قرار دارد و توسط ناسا تأمین مالی می‌شود، قصد دارد «اطلاعات معدنی به سبک لندست» را به جهان‌های دیگر، از جمله ماه، بیاورد.

طبق گفته Space.com، ناسا قصد دارد در دهه ۲۰۳۰ یک پایگاه قمری سرنشیندار ایجاد کند، زیرا ایالات متحده به دنبال دسترسی به هلیوم-۳ و سایر مواد معدنی روی سطح ماه قبل از چین است. یافتن مواد معدنی قبل از فرود و ایجاد پایگاه می‌تواند نشان دهنده افزایش قابل توجه جاهطلبی‌های ایالات متحده در ماه باشد.

یک فضاپیما برای بررسی مواد معدنی در جهان‌های مختلف

این طرح قرار نیست به یکباره این کار عظیم را انجام دهد، بلکه قرار است به عنوان یک مطالعه مرحله اول برای یک ماموریت بزرگ اکتشافی در آینده عمل کند. پابلو سوبرون، محقق اصلی پروژه و دانشمند موسسه SETI، توضیح داد که این فضاپیما می‌تواند از یک جهان به جهان دیگر سفر کند و مقاصدی مانند ماه، یک سیارک نزدیک به زمین یا هدفی مانند فوبوس، یکی از قمرهای مریخ، را بررسی کند.

سوبرون گفت: بزرگ‌ترین مانع برای استخراج فضا این است که ما ممکن است نتوانیم ثابت کنیم چیزی ارزش استخراج دارد. اگر در جای اشتباهی فرود بیایید، ممکن است کل یک برنامه اکتشافی یا یک شرکت را از دست بدهید. هیچ کس پول کافی برای ادامه ارسال فضاپیما و امید به بهترین نتیجه را ندارد.

هدف کلی این پروژه فقط نشان دادن توانایی فضاپیما برای طی کردن این مسافت‌ها نیست، بلکه تعیین این است که آیا میتوان از طیفسنجی رامان از مدار یا در طول پروازهای نزدیک به هدف استفاده کرد یا خیر. این تکنیک معمولاً در فواصل نزدیک برای جستجوی مواد معدنی یا آب استفاده می‌شود، همانطور که ماموریت Perseverance ناسا در مریخ انجام می‌دهد.

این تکنیک از نور منعکس شده از لیزر که به سمت یک هدف هدایت می‌شود، برای آشکار کردن ساختار مولکولی یک فلز استفاده می‌کند که به نوبه خود ترکیب آن را آشکار می‌کند.

بزرگ‌ترین چالش: فاصله

چالش اصلی فاصله است. پراکندگی رامان بسیار ضعیف و تشخیص آن دشوار است. تیم پروژه می‌گوید که تنها یکی از هر ۱۰ تریلیون فوتون توسط پراکندگی رامان پراکنده می‌شود.

آزمایش‌های رامان قبلی که توسط Supron در فواصلی تا حدود ۱۲۰ متر (۳۹۳ فوت) انجام شده است، انجام شده است. مطالعه فعلی در حال بررسی امکان انجام اندازه‌گیری‌های مفید از فاصله بسیار بیشتر، بین ۳۰ تا ۵۰ کیلومتر (۱۹ تا ۳۱ مایل) است.

این فضاپیما در مرحله اول برنامه مفاهیم پیشرفته نوآورانه (NIAC) ناسا، که هدف آن آزمایش ایده‌ها و مفاهیم اولیه قبل از سوق دادن آن‌ها به سمت توسعه بیشتر است، کمک هزینه دریافت کرد. این مفهوم ۱۷۵۰۰۰ دلار بودجه برای نه ماه دریافت کرد. گام بعدی، جستجوی بودجهی قابل توجهتر در فاز دوم برنامهی NIAC طی دو سال است.

منبع: الیوم السابع