سرمایه‌گذاری خطرپذیر؛ حلقه اتصال هوش مصنوعی به نیاز‌های واقعی صنایع

باشگاه خبرنگاران جوان؛ پریزاد اقبالی - معبودیان مدیرعامل یک شرکت دانشبنیان فعال در حوزه سرمایه‌گذاری خطرپذیر، در گفت‌وگو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران جوان با اشاره به ماهیت فعالیت صندوق‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر اظهار کرد: ما یک صندوق سرمایه‌گذاری خطرپذیر یا VC هستیم و مأموریت اصلی ما سرمایه‌گذاری روی پروژه‌هایی است که در عین داشتن ظرفیت بالا، با ریسک و عدم قطعیت قابل توجهی همراه هستند.

وی افزود: برای مثال ممکن است یک صنعت یا معدن با یک نیاز جدی مواجه باشد و برای رفع آن نیاز به یک راهکار مبتنی بر هوش مصنوعی داشته باشد. در چنین شرایطی، یک تیم فناور توان اجرای پروژه را دارد، اما برای توسعه محصول و اجرای آن در مقیاس واقعی به سرمایه نیازمند است؛ اینجا وظیفه سرمایه‌گذار خطرپذیر آن است که منابع مالی لازم را تأمین و ریسک سرمایه‌گذاری را بپذیرد.

معبودیان با بیان اینکه نباید توسعه سرمایه‌گذاری خطرپذیر را صرفاً به حمایت‌های دولتی گره زد، ادامه داد: اگر صندوق‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر و شرکت‌های VC منتظر حمایت مستقیم دولت و حاکمیت باشند، عملاً نمی‌توانند مأموریت خود را به درستی انجام دهند. شرایط تحریم، سال‌ها محدودیت اقتصادی و همچنین شرایط ناشی از جنگ، ظرفیت حمایت حاکمیت را محدود کرده است.

وی تصریح کرد: نگاه ما این است که نباید به حمایت‌های حاکمیتی دل بست و باید مدل‌های سرمایه‌گذاری و فعالیت اقتصادی به گونه‌ای طراحی شود که بتواند مستقل از این حمایت‌ها مسیر خود را ادامه دهد.

مدیرعامل این شرکت دانشبنیان با اشاره به ظرفیت هوش مصنوعی برای افزایش بهرهوری در کشور گفت: اگر هوش مصنوعی به یکی از ارکان اصلی تصمیم‌گیری، تصمیم‌سازی، بهرهوری و بهینه‌سازی در صنایع و معادن تبدیل شود، میتوان انتظار داشت بخش قابل توجهی از مسائل موجود در این حوزه‌ها با روش‌های فناورانه حل شود.

وی افزود: برای افزایش بهرهوری یک صنعت، یک مسیر این است که تیم‌های مهندسی و کارشناسی وارد مجموعه شوند، فرآیندها را بررسی و تحلیل کنند و برای بهبود آن‌ها راهکار ارائه دهند؛ اما امروز میتوان از هوش مصنوعی نیز برای تسهیل و تسریع همین فرآیندها استفاده کرد.

معبودیان ادامه داد: نیاز جدی کشور در شرایط فعلی این است که از هوش مصنوعی برای حل مسائل واقعی صنایع استفاده شود؛ از شناسایی نشتی‌ها و کاهش مصرف مواد اولیه گرفته تا بهینه‌سازی مصرف انرژی، افزایش کیفیت محصولات و ارتقای بهرهوری خطوط تولید.

وی با تأکید بر اینکه سرمایه‌گذاری در چنین پروژه‌هایی ذاتاً با ریسک همراه است، اظهار کرد: وقتی یک سرمایه‌گذار خطرپذیر وارد پروژه‌های فناورانه می‌شود، نمی‌تواند انتظار داشته باشد همه سرمایه‌گذاری‌ها به موفقیت برسند. ممکن است از میان صد پروژه، تنها چند پروژه به نتیجه برسند و همین ویژگی، ماهیت سرمایه‌گذاری خطرپذیر را شکل می‌دهد.

مدیرعامل این شرکت دانشبنیان خاطرنشان کرد: سرمایه‌گذار خطرپذیر در واقع سرمایه خود را روی مجموعه‌ای از ایده‌ها و پروژه‌های دارای ظرفیت رشد قرار می‌دهد و می‌پذیرد که بخشی از آن‌ها به نتیجه نرسند. در مقابل، موفقیت چند پروژه می‌تواند بازدهی لازم برای جبران ریسک‌های پذیرفته‌شده را ایجاد کند.

معبودیان در پایان تأکید کرد: اگر قرار است هوش مصنوعی به شکل واقعی به افزایش بهرهوری صنایع و معادن کمک کند، باید میان نیاز واقعی صنعت، توان تیم‌های فناور و سرمایه خطرپذیر ارتباط مؤثری شکل بگیرد؛ چرا که بدون پذیرش ریسک و تزریق سرمایه، بسیاری از راهکارهای فناورانه امکان عبور از مرحله ایده و آزمایش و رسیدن به کاربرد واقعی را نخواهند داشت.