چند سکانس از حضور در یک بیمارستان دولتی+عکس

به گزارش خبرنگار مهر، شلوغی بیمارستان‌های تابعه وزارت بهداشت که به عنوان مراکز درمانی دولتی محسوب می‌شوند، مهم ترین نقطه تمایز آن‌ها با بیمارستان‌های خصوصی است.

اما برای اینکه بتوان بهتر با واقعیت‌های نهفته در مراجعه به بیمارستان‌های دولتی به ویژه در شهر تهران؛ آشنا شد، باید حتما از نزدیک بروید و مشاهده کنید.

برای باز کردن گچ دست پسرم، نوبت مراجعه ۱۴ شهریور، ساعت ۱۳:۲۵ دقیقه تعیین شده بود و ما می بایست چند دقیقه زودتر در درمانگان بیمارستان حاضر می‌شدیم.

ابتدا باید نوبت ویزیت را از دستگاه مربوطه با وارد کردن کد ملی بیمار، دریافت کنید. شماره ما ۸۶ بود.

نوبت ۸۶ برای همه نبود، بلکه برای یکی از پزشکان مربوطه بود. زیرا، همزمان برای یک پزشک دیگر نیز در همان ساعت و همان درمانگاه، نوبت ویزیت داده می‌شود و اینگونه بود که جایی برای نشستن نبود.

جلوی درب اتاق‌های معاینه، صف‌های چند نفری تشکیل شده و در نهایت بعد از دقایقی، نوبت ما رسید.

یکی از تمایزهای بیمارستان‌های آموزشی با دیگر بیمارستان‌ها، معاینه بیماران توسط رزیدنت‌ها یا همان دستیاران پزشکی صورت می‌گیرد و پزشک مربوطه بر کار آن‌ها نظارت دارد. بنابراین، وقتی اسم پزشک روی برگه شماره درج شده است، نباید فکر کنید که حتما همان پزشک؛ شما را معاینه می‌کند.

وارد اتاق معاینه شدیم و دو سه نفر رزیدنت دست گچ گرفته شده را مورد بررسی و ارزیابی قرار دادند و در نهایت به رادیولوژی ارجاع دادند.

دوباره برای گرفتن نوبت رادیولوژی، در صف ایستادیم و بعد از طی شدن دقایقی، نوبت رسید و مسئول مربوطه برگه ای داد که از طریق دستگاه باید نوبت را ثبت و هزینه را پرداخت می‌کردیم و دوباره در انتظار می‌ماندیم تا شماره ما را بخوانند.

این مرحله هم سپری شد و دوباره به اتاق معاینه برگشتیم.

بعد از دیدن عکس دست، دستور داده شد که گچ آن باز شود و همین پروسه نیز به اندازه نوبت ویزیت، ادامه داشت و در نهایت، گچ دست را باز کردند و ما دوباره وارد اتاق معاینه شدیم.

دوباره دو سه نفر رزیدنت دست باز شده را مورد ارزیابی و معاینه قرار دادند و در یک جمله گفتند؛ به سلامت.

بدون اینکه پزشک اصلی که نام او در پرونده بیمار آمده بود، ویزیت کند.

وقتی از حیاط بیمارستان خارج می‌شدیم، عقربه‌های ساعت روز ۱۶ و ۱۰ دقیقه بود. یعنی، نزدیک به سه ساعت زمان برای باز کردن گچ دست.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که مهم ترین علت شلوغی بیمارستان‌های دولتی، مشکلات مالی برای تامین هزینه‌های درمان است که بیماران را مجاب می‌کند قید رفتن به بیمارستان یا درمانگاه و کلینیک خصوصی را بزنند و تحمل ساعت‌ها انتظار برای انجام کار درمانی در بخش دولتی را به جان بخرند.

عکس زیر، مربوط به گزارش بیمارستان است